Psychoterapia

Psychoterapią nazywa się techniki, dzięki którym leczy się  ludzi ze schorzeń, które swoje podłoże mają w psychice człowieka. Opiera się ona głównie na kontakcie psychoterapeuty z pacjentem. Obecnie psychoterapia związana jest także z pomocą społeczną – oznacza to że leczy ona nie tylko osoby borykające się z zaburzeniami nerwicowymi, lękowymi czy osobowościowymi, ale także pomaga osobom nie cierpiącym na żadne z tych schorzeń, a jednak potrzebującym pomocy drugiego człowieka w konfrontacji z rzeczywistością i problemami życia codziennego.
Psychoterapia ma na celu dokonanie zmian w zachowaniu oraz myśleniu człowieka dzięki czemu pacjent pokonuje własne słabości i zaburzenia natury psychicznej.

Psychoterapia systemowa

grupa

 

Jest to forma psychoterapii w której uczestniczy kilka osób związanych ze sobą emocjonalnie – małżeństwo, rodzina, partnerzy. Wśród nich znajduje się jednostka, którą określa się nosicielem objawu. Osoba ta, przejawia bowiem niepokojące pozostałych zachowania: agresja, uzależnienie, anoreksja, tiki itp. Jej zaburzenia psychiczne mogą być jedynie wyrazem problemach trapiących wszystkich członków grupy.
Terapia ma na celu zrozumienie niepokojących zachowań jednostki, odnalezienie źródła tych zachowań co w rezultacie doprowadzi do lepszego funkcjonowania grupy oraz do poprawy relacji między jednostkami.

Terapia psychodynamiczna

umysl

 

Terapia ta swoje podłoże znajduje w teorii psychoanalizy. Według niej przyczyną powstawania zaburzeń psychicznych są nasze nieświadome popędy, które nasz umysł blokuje, by nie dotarły one do naszej świadomości, a co za tym idzie – by  nie zostały one zrealizowane. Taka blokada skutkuje tym, że owe popędy szukają sobie jakiegoś wyjścia z naszej podświadomości, przeradzając się właśnie w różnego rodzaju psychiczne zaburzenia.

Psychoterapia psychodynamiczna zazwyczaj kładzie nacisk na to, jakie znaczenie mają nieświadomie wypierane pragnienia oraz jaki jest ich wpływ na rozwój. Zwraca uwagę, że są one rodzajem mechanizmu obronnego, mającego za zadanie uniknięcie konfliktu.
Swoje podłoże zachowania te mają w okresie, w którym byliśmy jeszcze dziećmi. Główną metodą badań w tym rodzaju psychoterapii jest używanie luźnych skojarzeń do odnalezienia podłoża wewnętrznych konfliktów i problemów;

Terapia Gestalt

Fritz Perls – główny twórca terapii,  opierał się na podstawach teorii pola Kurta Lewin. Zakładał, że wszelkie doświadczenia człowieka porządkowane są w pewne postaci, figury, całości.
Terapia ta zakłada, że zachowania człowieka spowodowane są sumą utrwalonych reakcji, które są akceptowane przez nasze otoczenie, na skutek tego człowiek tworzy barierę swoim prawdziwym odczuciom i nie pozwala na uaktywnienie się własnego potencjału.


Człowiek, aby nie popaść w chorobę psychiczną, powinien znajdować równowagę pomiędzy sobą a otoczeniem. Albo dąży on do kontaktu, by zaspokoić jakieś potrzeby, albo wycofuje się, kiedy relacja wydaje się przynieść negatywne efekty.

Celem terapii Gestalt jest doprowadzenie do tego, aby pacjent zrozumiał istotę przeciwieństw, dzięki czemu będzie mógł podejmować w życiu właściwe decyzje, kierowane jego prawdziwymi pragnieniami, a także nawiązywać zdrowe relacje z innymi ludźmi.

Cechy  metody:

- człowiek to byt złożony z ciała i psychiki
- człowiek powinien dostrzegać własne potrzeb i postępować tak, by je zaspokoić
- emocje są językiem ciała

Terapia poznawcza

Ten rodzaj terapii, podobnie jak  terapia behawioralna zakłada, że zaburzenia są rezultem nieprawidłowości w procesie uczenia się. Gdy człowiek niewłaściwie interpretuje i postrzega niektóre zdarzenia, w rezultacie jego zachowania mogą stać się nieprawidłowe.

Celem terapii jest pozbycie się zaburzeń myślenia, poprzez naukę ich rozpoznawania i usuwania Pacjent musi zrozumieć sposoby powstawania zaburzeń oraz dostrzec, że pomiędzy jego emocjami, a różnymi życiowymi sytuacjami pojawia się jego własna interpretacja, która powinna być jedynie hipotezą wymagającą weryfikacji, a nie jedyną słuszną racją.

Terapia behawioralna

Terapia ta opiera się na założeniu, że objawy psychopatologiczne zostały przez człowieka nabyte w trakcie procesu uczenia się. Prościej rzecz ujmując – zachowanie człowieka jest efektem reakcji na wpływ otoczenia.

Psychoterapia behawioralna skupia się na tym co jest tu i teraz, przeszłość jest nieważna.
Zawsze dotyczy ona konkretnych problemów np. różnego rodzaju fobii

Celem terapii jest zdiagnozowanie zachowań pacjenta, poprzez wywiady z nim i jego bliskimi, testy psychologiczne, co zmierza do wyjaśnienia pacjentowi jakie mechanizmy powodują jego zachowanie i do wybrania odpowiednich dla pacjenta procedur terapeutycznych.

Cztery fazy terapii behawioralnej:

  1. diagnostyczna – wywiadu, identyfikacja zaburzenia, określenie sposobu w jaki kształtowało się zaburzenie oraz chęci pacjenta do wyeliminowania go
  2. pobudzenie motywacji – pacjent musi zobaczyć w terapii drogę do zmiany i przyjąć odpowiedzialność za jej efekty
  3. wdrożenie wybranej procedury terapeutycznej;
  4. utrwalanie efektów psychoterapii – poprzez dobór zadań, jakie pacjent musi wykonywać samodzielnie lub z bliskimi

Terapeuta w terapii behawioralnej wyjaśnia, radzi, wspiera, dobiera odpowiednie procedury psychoterapeutyczne i motywuje pacjenta do działania
Pacjent musi być chętny i gotowy do zmiany, zmotywowany.

Programowanie NLP

 

Jest to sposób komunikacji pomiędzy ludźmi wpływający na  zmianę w postępowaniu oraz myśleniu jednostki.
Cechą NLP jest  pragnienie poznania świata i jednostek ten świat zamieszkujących. Poznanie to jest także opatrzone cechą, która preferuje chęć omijania jakichkolwiek przeszkód, wiążących się  z  osiągnięciem nieograniczonego szczęścia.

 

Psychologia zorientowana na proces (POP)

 


Zwana była niegdyś pracą ze śniącym ciałem. Kierunek ten został zapoczątkowany w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku odkryciem, że nasze sny mają swoje odbicie w symptomach fizycznych.

Jest to otwarte, interdyscyplinarnym podejście, które wspiera zmiany. Metoda ta oferuje nam nowe sposoby dawania sobie rady z sytuacjami postrzeganymi jako negatywne.